Toelichting On The Nature of Daylight

Choreograaf David Dawson licht in deze bijdrage zijn overwegingen bij het maken van On the Nature of Daylight toe.

Het is iets waar we in het leven allemaal naar zoeken: ware liefde. Maar hoe vind je je ideale partner? Door toeval of door je eigen keuzes? En wat gebeurt er als we er simpelweg niet in slagen de juiste te persoon tegen te komen? Een werk over het volstrekt normale en toch buitengewone mysterie dat liefde heet, gechoreografeerd op muziek van Max Richter, die als balsem voor de ziel werkt.

Soulmates
On the Nature of Daylight is een werk dat het gewone en tegelijkertijd buitengewone concept van de liefde probeert te verkennen. Ik dacht eerst aan de vele manieren waarop je ware liefde kunt vinden, iets dat ons als mensen verbindt en een zoektocht die elke dag weer overal op de wereld plaatsvindt. De behoefte om die ‘Ander’ te vinden. Ik vroeg me af: ‘is dit zo makkelijk?’ of ‘wat als ik nu op mijn weg naar huis mijn soul mate zou passeren en dit nooit zou weten?’ Het was deze willekeurigheid die me intrigeerde: zo simpel en tegelijkertijd zo buiten mijn macht. Toch wist ik dat het gebeurde. Ik keek rond in mijn eigen wereld en zag het bewijs op vele manieren.

Emotie vastleggen in dans
Deze prachtige emotie moest ik proberen vast te leggen, en dus begon ik samen met Yumiko en Raphael, dansers met wie ik jarenlang nauw heb samengewerkt, in de studio te werken aan een serie scènes die deze emotie zouden tonen. De eerste scène verbeeldt twee mensen, los van elkaar en alleen, die elkaar op hetzelfde moment en op dezelfde manier ervaren, maar toch verschillend. Verschillend op het gebied van tijd, verschillend op het gebied van persoonlijkheid, zich onbewust van wat hen te wachten staat. De eerste keer passeren ze elkaar of lopen ze elkaar mis, wat de gewoonte onbewust te zijn representeert. Wanneer ze elkaar ontmoeten, is het alsof we een stuk hebben 'overgeslagen’ en vinden we ze terug in een intiemer, maar tevens enthousiast moment. Een moment waarin ze loslaten wie ze zijn en alleen hun essentiële gevoelens uiten. Hun charisma wordt bijna magisch en ze laten ons stukjes zien van de puzzel die het leven is. Velen missen deze stukjes nog, maar de stukjes van deze mensen laten een groot deel van het plaatje zien.

Verloren liefde
Aan het einde komen we erachter dat het toch eindigt. De een verlaat de ander en het mysterie stopt wanneer de een in een cirkel achteruit blijft rennen. Dit fungeert als een metafoor voor de zoektocht die, net als het dagelijkse opkomen van de zon, alsmaar doorgaat, maar ook voor de verloren liefde die niet kan worden vergeten.

Studio: Anna Ol & James Stout © Altin Kaftira
Studio: Anna Ol & James Stout © Altin Kaftira
Studio: Anna Tsygankova & Constantine Allen © Altin Kaftira
Studio: Anna Tsygankova & Constantine Allen © Altin Kaftira