De Nationale Opera presenteert

L'INCORONAZIONE DI POPPEA Claudio Monteverdi (1567-1643)

Deze productie was te zien in maart 1996

L'incoronazione di Poppea

Claudio Monteverdi
Dramma in musica in un prologo e tre atti
Libretto van Giovanni Busenello
Wereldpremière 1642, Teatro SS Giovanni e Paolo, Venetië

Deze productie

Reprise uit 1993/1994
Première 2 maart 1996

Het verhaal

Het Lot, de Deugd en de liefdesgod Amor twisten over hun aandeel in de wereld. Hoe belangrijk de spelingen van het lot en een deugdzame levensloop ook mogen zijn, uiteindelijk is het de liefde die de voortgang in de wereld bepaalt en het handelen van de mensen stuurt.

De Romein Ottone keert uit de provincie terug naar zijn geliefde Poppea. Als hij daar aankomt, merkt hij dat zijn eigen huis is omringd door lijfwachten van keizer Nero, die op dat moment een bezoek brengt aan Poppea. Hij ontdekt dat zijn geliefde hem ontrouw is, en dat de keizer, die met keizerin Ottavia is gehuwd, zijn vrouw bedriegt.
 
Nero neemt liefdevol afscheid van zijn nieuwe minnares en belooft haar dat hij zal terugkeren. De voedster van Poppea is echter een andere mening toegedaan. Zij is bang dat de gekwetste keizerin wraak zal nemen op haar rivaal. Tevens vertelt zij dat een keizer niet wordt gedreven door gevoelens van liefde en haat, maar door pure berekening.
 
Keizerin Ottavia betreurt haar lot, maar ziet er in eerste instantie vanaf om wraak te nemen. Ook weigert zij zelf een minnaar te nemen. De filosoof Seneca bezingt om die redenen haar deugd, die waardevoller is dan schoonheid. Het leed dat haar wordt aangedaan, zal haar ware roem opleveren. Maar voor Ottavia bieden deze weliswaar mooie woorden weinig troost. Plots verschijnt de godin Pallas Athena en zij kondigt Seneca’s dood aan.
 
Nero stelt zijn leraar Seneca op de hoogte van zijn liefde voor Poppea. Zij moet de nieuwe keizerin worden en Ottavia moet vertrekken. Seneca adviseert zijn heer om af te zien van deze willekeur. Het volk van Rome zal zo’n redeloze zet van de keizer niet accepteren. Nero ontsteekt daarop in woede en zet zijn wil door. Poppea voelt eveneens dat Seneca voor haar een bedreiging vormt en brengt hem met lasterpraatjes in diskrediet. Nero besluit daarop dat de filosoof moet sterven. Ottone probeert Poppea alsnog voor zich terug te winnen, maar zij verkiest de troon boven haar vroegere geliefde. Uit liefdesverdriet en uit angst dat Poppea hem zal laten doden omdat Nero niets van haar vroegere liefde mag weten, wil Ottone zelfmoord plegen. Drusilla, een dienares van Poppea, weerhoudt hem hiervan; zij is namelijk al langere tijd verliefd op Ottone.
 
De god Mercurius kondigt Seneca nu definitief de dood aan. Vol berusting ondergaat de stoïcijnse filosoof zijn lot, en hij voorspelt dat Nero nog meer wandaden zal begaan. Nero is opgelucht over de dood van Seneca en geheel vervuld van zijn liefde voor Poppea. Ottavia’s wraakgevoelens zijn nu echter weer opgelaaid en zij zoekt hulp bij Ottone, die zelf verscheurd wordt door haat en liefde voor zijn vroegere geliefde. Ottavia draagt hem op Poppea te doden. Vol smart en twijfel en onder zware druk van de keizerin stemt hij in met dit voorstel.
 
Hij neemt Drusilla in vertrouwen en trekt haar kleren aan om onopgemerkt de slaapkamer van Poppea te kunnen naderen. Op het moment dat hij de slapende Poppea wil doden, treedt Amor te voorschijn, die bij haar de wacht houdt. De liefdesgod weerhoudt Ottone van zijn euvele daad en laat hem vluchten.
 
Omstanders hebben nog net de kleren van Drusilla herkend tijdens de vlucht van Ottone en zij wordt beschuldigd van de poging tot moord. Gedreven door haar liefde voor Ottone neemt zij alle schuld op zich. Nero wil echter de beweegredenen voor deze ongeloofwaardige daad weten en dreigt zelfs met martelingen. Ottone verdraagt dit niet langer en bekent de ware toedracht, met inbegrip van Ottavia’s machinaties. In plaats van hem te doden verbant de goedgezinde Nero Ottone uit Rome. Hij laat Drusilla, die met haar geliefde zal meereizen, zelfs vrij. Ook Ottavia wordt verbannen en Poppea kan nu eindelijk tot keizerin worden gekroond, onder luide toejuichingen van de consuls en tribunen van Rome.

Team en cast

Muzikale leiding 
Christophe Rousset
Regie 
Pierre Audi
Decor 
Michael Simon
Kostuums 
Emi Wada
Licht 
Jean Kalman
Orkest 
Les Talens Lyriques
Poppea 
Cynthia Haymon
Nerone 
Brigitte Balleys
Ottavia 
Ning Liang
Ottone 
Jeffrey Gall
Seneca 
László Polgár
Drusilla 
Laura Claycomb
Arnalta 
Jean Paul Fouchécourt
Nutrice 
Christopher Gillett
Valletto 
Claron McFadden
Lucano 
Mark Tucker
Fortuna 
Deborah York
Damigella 
Sandrine Piau
Virtù 
Wilke te Brummelstroete
Amore 
Sandrine Piau
Soldato 1 
Mark Tucker
Soldato 2 
Lynton Atkinson
Famigliare 1 
Ricard Bordas
Famigliare 2 
Mark Tucker
Famigliare 3 
Romain Bischoff
Pallade 
Wilke te Brummelstroete
Mercurio 
Roberto Scaltriti
Littore 
Romain Bischoff
Liberto 
Lynton Atkinson
Tribune 1 
Mark Tucker
Tribune 2 
Lynton Atkinson
Console 1 
Roberto Scaltriti
Console 2 
Romain Bischoff