De Nationale Opera presenteert

Don Giovanni Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

Deze productie was te zien in november 2006

DON GIOVANNI

Wolfgang Amadeus Mozart
Dramma giocoso in due atti, KV 527
Libretto van Lorenzo da Ponte
Wereldpremière 29 oktober 1787, Gräflich Nostitzsches Theater, Praag

 

DEZE PRODUCTIE

Nieuwe productie
In het kader van de Mozart/Da Ponte-serie
Première 18 november 2006

Over de opera

In Don Giovanni laten de afzonderlijke episodes zich niet meer op een lineaire tijdas plaatsen. De mythe van de Burlador de Sevilla lijkt gehuld in het donker van een nacht waaraan maar geen einde wil komen. De labyrintische opeenvolging van scènes wordt omsloten door, enerzijds, de moord van Giovanni op de vader van Donna Anna en, anderzijds, de terugkeer van de dode als ‘Stenen Gast’, die de zondaar naar de hel stuurt.

Het verhaal

I
Don Giovanni's bediende Leporello houdt buiten de wacht, terwijl zijn meester gemaskerd de slaapkamer van Donna Anna binnendringt. Giovanni komt het huis uit rennen, achtervolgd door Anna. Haar vader, de Commendatore, houdt Giovanni tegen maar wordt door deze gedood. Anna's verloofde, Don Ottavio, zweert wraak. Giovanni ruikt de aanwezigheid van een vrouw: dat blijkt zijn ex-geliefde Donna Elvira te zijn, die hem achtervolgt vanwege een trouwbelofte. Hij maakt zich uit de voeten en laat haar achter bij Leporello. Intussen zit Giovanni achter Zerlina aan, de aanstaande bruid van de jonge boer Masetto. Giovanni biedt het jonge paar een feest in zijn huis aan, maar probeert eerst Zerlina te verleiden. Elvira voorkomt dit. Anna en Ottavio, die Giovanni niet herkennen, roepen zijn hulp in om de Commendatore te wreken, maar Elvira waarschuwt hen voor de bedrieger. Bij Giovanni's afscheid herkent Anna hem aan zijn stem en ze herinnert Ottavio aan diens eed. Leporello heeft de boeren naar het huis van Giovanni gebracht. Tijdens het feest maken Anna, Elvira en Ottavio gemaskerd hun opwachting. Giovanni weet Zerlina weg te lokken, maar zij zet het op een gillen als hij handtastelijk wordt. Leporello krijgt de schuld, terwijl Giovanni zich uit de voeten maakt.

II
Leporello laat zich door Giovanni overhalen om van kleren te wisselen zodat deze het kamermeisje van Elvira kan verleiden. Tijdens een serenade worden ze betrapt door Masetto en zijn vrienden, die Giovanni in elkaar willen slaan. Deze stuurt de groep in de verkeerde richting en geeft Masetto een pak slaag. Hetzelfde dreigt Leporello te overkomen als Ottavio, Anna en Masetto hem aanzien voor zijn meester. Net op tijd neemt Elvira het voor 'Giovanni' op en Leporello maakt zich bekend. Op een kerkhof wisselen Giovanni en Leporello andermaal van kleren. Als Giovanni luid lachend over zijn laatste avontuur vertelt, begint het standbeeld van de Commendatore vermanend te spreken. Giovanni is niet onder de indruk en nodigt het beeld uit te komen souperen. Met een knik accepteert de stenen gast het aanbod. Terwijl Giovanni zit te eten, komt Elvira hem opzoeken. Ze bezweert hem zijn leven te beteren, maar tevergeefs. Elvira verlaat de kamer en slaakt een ijselijke kreet: het beeld van de Commendatore is gekomen! Zelfs hij weet Giovanni echter niet tot berouw te bewegen. De grond opent zich en temidden van helse vlammen stort Giovanni in de diepte.

Team, Cast en Koor

Muzikale leiding 
Ingo Metzmacher
Regie en dramaturgie 
Jossi Wieler en
Sergio Morabito
Decor 
Barbara Ehnes
Kostuums 
Anja Rabes
Licht 
David Finn
Orkest 
Nederlands Kamerorkest
Continuo 
Peter Lockwood (La Commendatrice), virginaal
Roberto Fernández de Larrinoa, violone
Koor 
Koor van De Nederlandse Opera
Instudering koor 
Martin Wright
Don Giovanni 
Pietro Spagnoli
Il Commendatore 
Mario Luperi
Donna Anna 
Myrtò Papatanasiu
Don Ottavio 
Marcel Reijans
Donna Elvira 
Charlotte Margiono
Leporello 
José Fardilha
Masetto 
Roberto Accurso
Zerlina 
Cora Burggraaf

Nederlands Kamerorkest

Het Nederlands Philharmonisch Orkest | Nederlands Kamerorkest behoort als vaste orkestpartner van De Nationale Opera tot de beste Europese operaorkesten. Marc Albrecht is sinds 2011 chef-dirigent van het NedPhO|NKO en van De Nationale Opera.

Het NedPhO|NKO presenteert zich nationaal en internationaal ook in een gevarieerde concertprogrammering. Thuiszaal is Het Koninklijk Concertgebouw. Het orkest verbindt artistieke excellentie met gastvrijheid voor een breed publiek en neemt verantwoordelijkheid voor de toekomst met omvangrijke programma’s voor educatie en talentontwikkeling. Klassieke muziek wordt zo bereikbaar voor iedereen.

 

    di 28 jan Erik Voermans, het Parool

    'Op de vierkante centimeter kun je bewondering hebben voor Wielers en Morabito’s personenregie, waaraan je de theaterachtergrond van de heren kunt herkennen. De zangers beloonde dat met aansprekende prestaties. José Fardilha was een fraaie Leporello, Pietro Spagnoli een uitstekende Don, Charlotte Margiono een prima Donna Elvira [...], en ook Myrtò Papatanasiu (Donna Anna), Marcel Reijans (Don Ottavio) en Cora Burggraaf (Zerlina) streelden de ziel.'

    di 28 jan Henri Drost, www.8weekly.nl

    'Le nozze di Figaro, Don Giovanni en Cosi fan tutte zijn uitgegroeid de meest uitgevoerde en beroemdste opera's. Dat maakt het voor elke regisseur moeilijk nog een eigen draai aan de stukken te geven; alles is al eens gedaan. Het is bewonderenswaardig dat Wieler en Morabito erin geslaagd zijn de Mozart/Da Ponte-trilogie van nieuwe perspectieven te voorzien. Niet alles is even succesvol, maar het duo heeft in Amsterdam een trilogie gerealiseerd die niet alleen voldoende stof tot discussie oplevert, maar ook twee van de meest verrassende en intelligentste Mozartproducties in jaren bevat. Een trilogie die bovendien de gangbare opvatting dat Don Giovanni verreweg de beste van de drie Da Ponte-opera's is op zijn kop zet. En het gejuich en het boegeroep bewijzen dat opera een kunstvorm is die ook in 2006 nog ongekende, ja Italiaanse, passie kan losmaken bij het publiek.'