De Nationale Opera presenteert

Le nozze di Figaro Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

Deze productie was te zien in november 2006

LE NOZZE DI FIGARO

Wolfgang Amadeus Mozart
Opera buffa in quattro atti, KV 492
Libretto van Lorenzo da Ponte, naar 'La folle journée, ou Le mariage de Figaro' van Pierre-Augustin Beaumarchais
Wereldpremière 1 mei 1786, Burgtheater, Wenen

 

DEZE PRODUCTIE

Nieuwe productie
In het kader van de Mozart/Da Ponte-serie
Première 19 november 2006

Over de opera

Le nozze di Figaro is zowel een intrigestuk als een sociaal tableau (en beide hangen natuurlijk samen). De opera is gebaseerd op het door Da Ponte ingekorte, vertaalde en in verzen gebrachte toneelstuk van Beaumarchais. Alle figuren zijn ingesponnen in een netwerk van afhankelijkheden en verplichtingen, dat hen van elke spontane bewegingsvrijheid berooft. Mensen die elkaar het ene moment bevochten, vallen elkaar een ogenblik later in de armen. Hun maatschappelijke overlevingskansen zijn afhankelijk van hun vermogen tot strategisch opereren. Naar aanleiding van de geplande bruiloft van de kamerdienaar Figaro en het kamermeisje Susanna worden de afgronden onder het gladde oppervlak van de maatschappelijke conventie zichtbaar. En dit alles op een zinderende en erotische muziek, die onmiskenbaar de geest der Verlichting ademt.

Het verhaal

I
Graaf Almaviva wil een avontuurtje met het kamermeisje Susanna. Daarom gaf hij de kamerdienaar Figaro, met wie zij gaat trouwen, een kamer naast de zijne. Ooit heeft Figaro een trouwbelofte gedaan aan Marcellina, die hem daar nu aan komt houden, gesteund door haar vriend Bartolo. Dit is gunstig voor Almaviva, die Figaro's huwelijk op de lange baan probeert te schuiven. Hoewel zelf ontrouw, is de graaf jaloers als de page Cherubino dweept met de gravin. Figaro wil de gravin, die lijdt onder het gedrag van haar man, helpen door een intrige waarin Cherubino zal meespelen.

II
Via een anonieme brief wordt Almaviva geïnformeerd over een zogenaamd rendez-vous van de gravin. Intussen wordt voor hemzelf een val opgezet: Susanna zal toestemmen in een afspraakje, maar in haar plaats zal de als vrouw verklede Cherubino daarheen gaan. Vervolgens zal de gravin haar man betrappen. 

III
Door een moedervlek beseft Marcellina plotseling dat Figaro haar verdwenen zoon Raffaello is; Bartolo erkent de vader te zijn. Niets staat de bruiloft van Figaro en Susanna meer in de weg. Tijdens de ceremonie krijgt de graaf een briefje toegespeeld, waarin Susanna hem een tête-á-tête belooft.

IV
De gravin en Susanna wisselen van kleren: in plaats van Cherubino – die het erg druk heeft met Barbarina, de dochter van de tuinman – zal de gravin zelf verkleed als Susanna de graaf opwachten. Figaro wordt nu jaloers en gaat naar de plaats van het rendez-vous. Hij benadert de 'gravin' maar herkent Susanna aan haar stem. Tijdens een door Figaro en Susanna gespeelde liefdesscène meent de graaf zijn echtgenote te betrappen en hij roept allen op als getuigen. Als de echte gravin verschijnt, moet Almaviva haar wel om vergiffenis vragen.

Team, Cast en Koor

Muzikale leiding 
Ingo Metzmacher
Regie en dramaturgie 
Jossi Wieler en
Sergio Morabito
Decor 
Barbara Ehnes
Kostuums 
Anja Rabes
Licht 
David Finn
Video 
Chris Kondek
Orkest 
Nederlands Kamerorkest
Continuo 
Ingo Metzmacher, synthesizer
Koor 
Koor van De Nederlandse Opera
Instudering koor 
Martin Wright
Il Conte di Almaviva 
Garry Magee
La Contessa di Almaviva 
Celia Costea
Susanna 
Danielle de Niese
Figaro 
Luca Pisaroni
Cherubino 
Maite Beaumont
Marcellina 
Charlotte Margiono
Bartolo 
Mario Luperi
Basilio 
Marcel Reijans
Don Curzio 
Norman Shankle
Barbarina 
Channa Malkin /
Floor van der Sluis
Antonio 
Roberto Accurso
Due donne 
Melanie Greve /
Janine Scheepers
Fang Fang Kong

Nederlands Kamerorkest

Het Nederlands Philharmonisch Orkest | Nederlands Kamerorkest behoort als vaste orkestpartner van De Nationale Opera tot de beste Europese operaorkesten. Marc Albrecht is sinds 2011 chef-dirigent van het NedPhO|NKO en van De Nationale Opera.

Het NedPhO|NKO presenteert zich nationaal en internationaal ook in een gevarieerde concertprogrammering. Thuiszaal is Het Koninklijk Concertgebouw. Het orkest verbindt artistieke excellentie met gastvrijheid voor een breed publiek en neemt verantwoordelijkheid voor de toekomst met omvangrijke programma’s voor educatie en talentontwikkeling. Klassieke muziek wordt zo bereikbaar voor iedereen.

 

    di 28 jan Erik Voermans, het Parool

    'In Le nozze di Figaro [...] keerden acht zangers terug uit Così en Don Giovanni, wat deze Mozart/Da Ponte-trilogie werkelijk het aanschijn van een cyclus gaf. Danielle de Niese was andermaal overtuigend, ditmaal in de gedaante van Susanna, en Mario Luperi revancheerde zich totaal met een komische invulling van zijn rol als Bartolo. Maar het was nu Charlotte Margiono die de show stal als een op de lachspieren werkende Marcellina. Het mooist van allemaal zong hier Maite Beaumont als Cherubino [...]. Ontroerend was wel de vertolking van het personage Barbarina, door Vossius-scholiere Channa Malkin. Wieler en Morabito zetten Le nozze di Figaro in een sfeerloze autoshowroom en Figaro zong zijn eerste zinnen, waarin hij getallen noemt, vanachter een rekenmachine (een knappe vondst!). […]'

    di 28 jan Henri Drost, www.8weekly.nl

    'Le nozze di Figaro, Don Giovanni en Cosi fan tutte zijn uitgegroeid de meest uitgevoerde en beroemdste opera's. Dat maakt het voor elke regisseur moeilijk nog een eigen draai aan de stukken te geven; alles is al eens gedaan. Het is bewonderenswaardig dat Wieler en Morabito erin geslaagd zijn de Mozart/Da Ponte-trilogie van nieuwe perspectieven te voorzien. Niet alles is even succesvol, maar het duo heeft in Amsterdam een trilogie gerealiseerd die niet alleen voldoende stof tot discussie oplevert, maar ook twee van de meest verrassende en intelligentste Mozartproducties in jaren bevat. Een trilogie die bovendien de gangbare opvatting dat Don Giovanni verreweg de beste van de drie Da Ponte-opera's is op zijn kop zet. En het gejuich en het boegeroep bewijzen dat opera een kunstvorm is die ook in 2006 nog ongekende, ja Italiaanse, passie kan losmaken bij het publiek.'